نوشتهی: ن. ناجی
کثرتباوریْ حاصلِ خواستِ دوری جستن از ذات یگانهی حقیقتْ و دیکتاتورپرور است و نسخهپیچی آن همانا تعامل و گنجانده شدن. اما کثرتباوری همهنگام در عمل از رویکرد طبقاتی میپرهیزد و هیبتی «مجرد» و به اصطلاح «فراجناحی»، یا «ملی» پیشه میکند و عملاً پیگیری حقیقت یا بهترین توضیح ممکن را وا مینهد و به سادهترین امکان یا «در دسترسترین» راه برای ذهن و شعور تن میدهد و حقیقت را در پیشگاه امکانِ «قابلدسترس» فدا میکند.
مارکسیسم همچون گفتمانی مرتبهی اول
نوشتهی: ریچارد گان
ترجمهی: ن. ناجی
اما مارکسیسم منهای ماتریالیسم تاریخی چه میتواند باشد؟ پاسخ کلی به این پرسش در آنچه تا به اینجا گفتیم مستتر است. مارکسیسم مبارزه را به جای سکون، کنش (یا پراکسیس) را به جای انفعال، سوبژکتیویته را به جای جوهر، خاصبودگی در و از رهگذرِ کلیت بهجای کلیت به تنهایی (و تفکیک آن میان جنس/نوع) و الیاخر قرار میدهد. به عبارت دیگر، ما در گام نخست میتوانیم دغدغههای مارکسیسم را با اولویت بخشیدن به بخش اول هر کدام از این اصطلاحات [دوگانهی] موجود در چنین فهرستهایی تعریف کنیم.
نوشتهی: جرالد دومهنیل و دومنیک لووی
ترجمهی: ن. ناجی
تحلیل مارکس از کار، دووجهی است. هردو مقولهی کار مستقیمأ در رابطه با تئوری سرمایهاند: (1) کار صرفشده در کارگاه بهقصد تولید، و بهشکلی که منشاء اضافه است؛ و(2) کار رصدگرِ فرآیندِ سرمایه. کار نامولد مفید است. مشخصترین بیان عملکرد آن بیشینهکردنِ نرخِ سود است: صرفهجویی در دروندادهها، تولید تا سرحدِ کارآییِ ممکن، فروش در اسرع وقت با بهترین قیمت.