نوشتهی: یولیا دوک
ترجمهی: کاووس بهزادی
برای پرداختن به این پرسشها، به درکی فمینیستی و بسطیافته از دیدگاه گرامشی دربارهی پیوندِ هژمونیک و منسجمِ شیوههای تولید، شیوههای زندگی و شیوههای هستی نیاز است. زیرا گرامشی، در مقایسه با برداشت مارکس و آلتوسر از بازتولید اجتماعی، توجه ما را با دقت بیشتری به چگونگی شکلگیریِ پیوندهای درونیِ جامعه معطوف میکند.
نوشتهی: رالف هوف روگر
ترجمهی: کاووس بهزادی
آنارشیسم برای مارکسیستها نه فقط بهخاطر اختلافات قدیمی میان مارکس و باکونین مسئلهساز بود، بلکه بیش از آن به این دلیل که مبارزه برای بهدست گرفتن قدرت دولتی، از جمله شرکت در انتخابات را رد میکرد. منظور از «مبارزهی طبقاتی سیاسی» دقیقاً همین بود. انترناسیونال سوسیالیستی عمداً مفهوم امر سیاسی را آنقدر محدود تعریف کرد که شکل رایج سازمانیابی در آنارکوسندیکالیسم، یعنی جنبش اتحادیهایِ مستقل و دارای کنش سیاسی را کنار میگذاشت.
نیرومندترین حزبها؟
نوشتهی: رالف هوف روگر
ترجمهی: کاووس بهزادی
«برنامهی ارفورت» که در سال 1891 تصویب شد، شامل دو بخش بود: نخست تحلیل جامعه و اهداف حزب، و سپس مطالبات عملی و روزمره. کارل کائوتسکی، نویسندهی بخش نخست، تصریح کرد که این بخش را اساساً بر پایهی بخشی از اثر «سرمایه» نوشتهی کارل مارکس تدوین کرده است
نوشتهی: رالف هوف روگر
ترجمهی: کاووس بهزادی
آیا «جنبش کارگری دیگر» که عمدتاً بهصورت محلی، خودانگیخته و غیرسازمانیافته فعالیت میکند و فاقد نمادها، نظریهها یا تاکتیکهای مشترک است، اصولاً میتواند بهعنوان یک جنبش منسجم تلقی شود؟ تعریفی که در ابتدای این کتاب ارائه شده، پاسخی مثبت به این پرسش میدهد: هرجا که کارگران دست به فعالیت بزنند، جنبش کارگری وجود دارد. با اینحال، این پرسش مطرح است که آیا میتوان برخی اشکال اعتراض را از این کلیت جدا کرد و آنها را بهعنوان جنبشی مستقل در نظر گرفت