نوشته‌ی: سارا رُی
ترجمه‌ی: س. ر. جوزی

تجاوز اخیر به غزه آخرین مرحله از فرایندی است که با گذشت زمان همواره خشن‌تر شده. اسرائیل در پنجاه‌و‌شش سال گذشته، پس از اشغال نوار غزه در 1967، آن را از سرزمینی که از چشم‌انداز سیاسی و اقتصادی با اسرائیل و کرانه‌ی باختری درهم‌تنیده بود به سرزمینی محصور و جداافتاده، از اقتصادی کارآمد به اقتصادی از‌هم‌گسیخته و از جامعه‌ای مولد به جامعه‌ای فقرزده تبدیل کرده است. هم‌چنین اسرائیل ساکنان غزه را از ساحت سیاسی حذف و آنان را از مردمی با ادعایی ملی‌گرایانه به جمعیتی تبدیل کرده که بیش‌ترشان برای گذران امور، نیازمند کمک‌های بشر‌دوستانه هستند.

میراث‌داران فاشیسم و آسیب‌شناسی جنبش‌های فلسطینی

نوشته‌ی: اقبال احمد
ترجمه‌ی: س. ر. جوزی

آن‌چه می‌خوانید متن سخن‌رانی اقبال احمد در 25 ژوییه‌ی 1982 در کلیسایی در شهر نیویورک است. اسرائیل در آن سال به لبنان حمله کرد و شهر بیروت را زیر آتش تانک‌ها و هواپیماهای خود گرفت. امروز که اسرائیل با شدتی بی‌سابقه به بزرگترین اردوگاه رو باز جهان، اسارت‌گاه غزه، حمله برده است و ما کودکان، زنان و مردانی را به تماشا نشسته‌ایم که بی‌گناه سلاخی می‌شوند و در میانه‌ی دروغ‌ها و پروپاگاندای طرف‌های درگیر، به بحث‌های بی‌پایان درباره‌ی واقعیت نشسته‌ایم، تحلیل او از رخدادهای آن زمان می‌تواند صدایی باشد که گویی این روزها کم‌تر به ما ارزانی می‌شود.