نوشته‌ی: محمد حاجی‌نیا

روابط نظام جهانی امپریالیستی، از دهه‌ی ۱۹۷۰ به این سو، در خاورمیانه با تحول صورت‌بندی اجتماعی و ترکیب‌بندی طبقاتی به شکل ساختاری فضا، امکان و بخت مساعد سیاسی را برای قدرت‌گیری ارتجاعی‌ترین گرایش‌های طبقه‌ی حاکم فراهم کرده است. روشن است که طبعاً مبارزات توده‌ای نیز از تشعشعات و گسترش این گرایش‌ها در امان نیستند.

نوشته‌ی: محمد مهدی نجفی

آن‌چه در روابط ایران و چین مشاهده می‌شود، نه گسست از امپریالیسم، بلکه یکی از صورت‌بندی‌های جدید امپریالیسم سرمایه‌داری در عصر چندقطبی است. نقد نقش چین در ایران و افغانستان، نه از موضع ژئوپولیتیک لیبرال یا دفاع از هژمونی غرب، بلکه از درون سنت نقد امپریالیسم، نظریه‌ی وابستگی و اکولوژی سیاسی صورت می‌گیرد. مسئله نه انتخاب میان غرب و چین، بلکه بازتولید رابطه‌ی مرکز/پیرامون در قالبی نوین است؛ رابطه‌ای که اکنون در هیئت «جنوب- جنوب» ظاهر می‌شود، اما هم‌چنان بر مبنای استخراج منابع، تخریب اکولوژیک و وابستگی فناورانه و مالی عمل می‌کند.

نوشته‌ی: نادر سپهری

تاریخ از خلال کنش نیروهای سازمان‌یافته حرکت می‌کند نه از طریق گذار خودبه‌خودی از یک شکل آگاهی به شکل دیگر. این تصور که جامعه به‌طور طبیعی از سلطنت‌طلبی، لیبرالیسم وابسته یا اشکال مختلف اقتدارگرایی عبور خواهد کرد، تحلیلی ناقص و خطرناک است. تجربه‌های تاریخی متعدد نشان می‌دهد که در غیاب مداخله‌ی آگاهانه‌ی نیروهای رهایی‌بخش، بحران‌ها می‌توانند به بازتولید اشکال جدیدی از سلطه منجر شوند.

برای نگارش جلد دوم سرمایه

نوشته‌ی: علی‌ رها

این‌که مارکس از نتایج پژوهش‌های ناتمام خود چگونه در مجلدهای بعدی بازنمایی می‌کرد، برای هیچ‌کس مشخص نیست. با این حال با شناختی که از سبک کار او به‌ویژه در مجلد نخست داریم، شاید بتوان به‌همراه با مارکس ادعا کرد که «صرف‌نظر از هر کمبودی، مزیت نوشته‌های من در این است که یک کل هنری را تشکیل می‌دهند» و باز شاید بتوان به‌همراه خودِ مارکس تصریح کرد که: «رفیق عزیزم، تو درک خواهی کرد که در اثری مانند من، قطعاً کاستی‌هایی در جزییات وجود خواهد داشت. اما ترکیب، ساختمان، یک پیروزی در دانشوری آلمانی است …