تداوم خیزش دیماه در آینهی آمار
نوشتهی: تارا بهروزیان
آیا افزایش روزافزون کمیت اعتراضات و خودزایندگی آنها میتواند منجر به جهشی کیفی در حرکتهای اعتراضی ایران در ابعاد سرزمینی شود؟ کدام حوزه دارای ظرفیت لازم برای بدل شدن به حلقهی اتصال و عنصر پیوندزنندهی اعتراضات و همگانی کردن آن است؟ آیا صرف سرایت سریع یک شعار از یک نقطه جغرافیایی به نقطه دیگر میتواند شاهدی بر آغاز حرکت به سمت مطالبات مشترک در جهت منافع مشترک باشد؟ آیا بحرانهای روزافزون حاکمیت و ناکارآمدیاش در پاسخگویی به آنها، در غیاب آگاهی سیاسی یا طبقاتی و یک خواست و برنامهی سیاسی مشترک میتواند به فروپاشی یا تغییر حاکمیت بیانجامد؟ آیا در غیاب یک عنصر انسجامبخش، روند شتابان و تکرار فزایندهی اعتراضات ممکن است به فرسایندگی و ناامیدی جنبشهای اعتراضی و در نهایت ازهمگسیختگی آنها در برابر دستگاه سرکوب منتهی شود؟