در آستانه‌ی سالگرد انقلاب 57

نوشته‌ی: امین حصوری

در ماه‌های اخیر، پیامدهای جهانی و منطقه‌ای گسترش تهاجم نظامی اسرائیل به غزه فضای مساعدی در اختیار حاکمان جمهوری اسلامی نهاد تا در کنار پیش‌برد ضربتیِ کلان‌‌طرح‌های ناظر بر سلب مالکیت از فرودستان، رویه‌ی پیشروی تهاجمی علیه مخالفان سیاسی‌اش را تشدید کند. مهم‌ترین نمود این پیشرویْ بی‌گمان افزایش شمار اعدام‌هاست. بدین‌ترتیب، دولت اسلامی سیاست مرعوب‌سازی را به کران‌های آن رسانده و سرمست از پیروزی بر مخالفان، ولی هم‌چنان نامطمئن از دوام آن، صریحاً به تمامی ستم‌دیدگان جامعه‌ اعلان جنگ کرده است. از آن‌جا که هدف اصلی این سیاست (مرعوب‌سازی)، نابودسازی مازادهای خیزش مردمی‌ و تضعیف امکان سربرآوردن مجدد (یا دست‌کم تعویق حداکثری) آن است، طرح این پرسشْ هم موجه و هم بجاست که آیا از پی این رویه‌ی کمابیش یک‌ساله‌ی مرعوب‌سازی و تضعیف، اساساً چیزی از آن خیزش انقلابی باقی‌ مانده است؟