جنگها از منظری درازدامنهتر و تاریخی، جلوهای از مبارزهی طبقاتیاند. جنگها، شورشها و انقلابهای بالقوه یا بالفعلِ سرکوبشده یا شکستخورده و طغیانهای پنهاناند. جنگها، کاراترین و بسا ناگزیرترین راه مقابله با انقلاباند. جنگها ممکن است به انقلابها ختم شوند، اما همچنین میتوانند به تحکیم دیکتاتوری تازهای بیانجامند.
بررسی تاریخی تجربه شکلگیری خودگردانی شورایی – بخش نخست
نوشتهی: امیرحسین سعادت
جستار پیش رو از یک سو تلاشی است در جهت نشاندادن زمینههای شکلگیری شوراهای کارگری در بخشهای بزرگی از صنایع ایران که درگیر انقلاب شدند، و از سوی دیگر به شکلی روایی تمرکز خود را بر دلایل افول و شکست این تجربهی کوتاهمدت قرار داده است و در این راستا بر دلایلی جز سرکوب حاکمیت انگشت میگذارد. در این مقاله نشان دادهایم که برقراری دموکراسی مستقیم در محیط کار، ویژگیهایی دارد و سطوح مختلف خودگردانی درجاتی دارد که یکدستسازی پژوهش ذیل عنوان کلی “تجربهی شوراهای کارگری” اشتباهی تحلیلیست که نقض غرضی فاحش در توصیف ماهیت شوراهای کارگری است. از این رو در ارتباط با ارزیابی تجربهی ادارهی شورایی کارگری در ایران، به ویژه از حیث تمرکز بر چرایی افول آن، دو نظرگاه عمده در تحلیل تجربهی تاریخی ادارهی شوراهای کارگری در ایران را که نقطهی مقابل هم هستند، بازسازی کرده و به مدد آن سعی در بیرونکشیدن تحلیلی جدید از دل نشاندادن محدودیتها و امکانات هر یک از دو تحلیل فوق کردیم.
نوشتهی: راوی
کمونیسم راه حل و پاسخی تاریخی به ضرورتی تاریخی است و اصلاً سرمایهداری خود بهعنوان یک عصر و دورهی مشخص تاریخی با سطح معینی از رشد و تکامل نیروهای مولدهء تولیدی، امکان و ظرفیت کمونیسم را آفرید و با بازتولید هر بارهی خود این ظرفیت عینی را نیز به اشکال مختلف بازتولید میکند. توان و ظرفیتی که در نظامات ماقبلاش وجود نداشت و نمیتوانست وجود داشته باشد. اما این تنها امکان و ظرفیت آفریدهشده در این عصر و مرحله نیست و امکانات رئالی مانند بربریت یا حتی نابودی بشر نیز عینیاند و کمونیسم، آینده و سرنوشت اجتنابناپذیر و حتمی بشر نخواهد بود. اما چگونه میتوان این ظرفیت و امکان صِرف در میان امکان و ظرفیتهای مخرب دیگر در وضع موجود را به جهانی فعلیتیافته تبدیل ساخت؟ اگر کمونیسم «راه حل راستين تعارض بين وجود و هستی، بين عينيتيافتگی و اثبات خويشتن، بين آزادی و ضرورت، بين فرد و نوع» است و جایگاهش بدینسان در امر رهائی انسان برجسته و تعیینکننده میشود پس کمونیستها بهعنوان پیشگامان آگاه به این راه حل تاریخی چه نقش و جایگاهی در امر رهایی انسان پیدا میکنند؟ موضوع مهمی که دغدغهی این نوشته است و صحبت اینجا عمدتاً حول چند و چون این تبدیل و «حركت درك شده و شناخته شدهي شدايند آن» خواهد بود.