نوشتهی: لاورا مِشِده
ترجمهی: کاووس بهزادی
گردش به چپِ جنبش اقلیمی، از تبعات بازاندیشی جدی این جنبش نیست، بلکه مبتنی بر تجارب عملیِ کسبشده است، درست همانند جنبش کارگری نیز. ایدههای سوسیالیستی بدواً از طریق مبارزات کارگرانِ سازمانیافته گسترش پیدا کردند، تجربهای که جنبش عدالت اقلیمی امروز میتواند از آن بیاموزد: نه فقط پیرامون نقش مالکیت خصوصی و اهمیت اعتصاب، بلکه همچنین این امر که چهگونه میتوان بر قویترین دشمن خود، یعنی ناامیدی غلبه کرد.
نوشتهی: جوئل بنین
ترجمهی: حسن مرتضوی
جنبشهای اعتراضی کارگری قبل از سقوط رهبران اقتدارگرای تونس و مصر را میتوان با نقش اتحادیهی کارگری همبستگی در سقوط رژیم کمونیستی لهستان در سال 1989 مقایسه کرد. پسزمینهی ملی و بینالمللی برای لهستانی ها نسبت به کارگران عرب در سال 2011 بسیار مطلوبتر بود، اما اشتراکات واقعی وجود دارد. در لهستان، ایدئولوژی مارکسیستی، اگرچه اقتدارگرا و متحجرانه بود، برای کارگران به عنوان نیروی سیاسی در درجه اول ارزش قائل بود. در هیچ کجای جهان عرب نمیتوانید چیزی قابل مقایسه پیدا کنید. کارگران کارخانههای کشتیسازی لهستان نسبت به کارگران صنایع نساجی مصر یا تونس یا جمعیت حاشیهنشین جنوب تونس ماهرار، در کار خود مستقلتر و تحصیلکردهتر بودند.
نوشتهی: رالف هوف روگر
ترجمهی: کاووس بهزادی
یهودیستیزی منحصر به وین ترکیبی از نفرت دیرینهی مسیحیت از یهودیان و نقد جدید ارتجاعی از سرمایهداری بود. جنبش کارگری دست به مبارزهی جدی برعلیه این ایدئولوژی زد. آدلر و افراد دیگری بهدلیل یهودیستیزی حزب ناسیونالیستهای آلمان از این حزب جدا شدند. بهرغم آنکه برخی از سردمداران نظیر انگلبرت پرنراشتروفر هنوز نفرت و انزجارشان را از یهودیان بهطور کامل کنار نگذاشته بودند، جنبش سوسیالیستی بهعنوان پلاتفرمی برعلیه یهودیستیزی درنظر گرفته و طراحی شده بود. این حزب بر جهانشمولی سوسیالیستی تاکید میکرد و با «سرمایهداریستیزی» ارتجاعی بهعنوان یک ایدئولوژی مبارزه میکرد. مقالهی مشهور انگلس «دربارهی یهودیستیزی» در سال 1890 آگاهانه در «نشریهی کارگران» منتشر شد. چرا که یهودیستیزان در وین بهبهترین وجهی سازمانیابی شده بودند و سوسیالیسم ناگزیر به مرزبندی با آنها بود.
نقدی بر مقالهی مقایسهی دو نوع جنبش خودانگیخته در جامعهی ما
نوشتهی: کریم منیری
نمیتوان ادعا کرد که تنها راه مبارزه با حاکمیت و سلطه، مبارزهی طبقاتی کارگران است. ولی میتوان ادعا کرد که راه مبارزه برای سوسیالیسم، ارتقای آگاهی و مبارزهی طبقاتی است و جدا از آن نه سوسیالیسمی در کار خواهد بود و نه منافع طبقهی کارگر در نظر گرفته خواهد شد. بنابراین در اینجا مرزبندیای شکل خواهد گرفت، که قطبنمای آن منافع طبقاتی خواهد بود. معیار حتی میتواند منافع طبقاتی طبقهی کارگر نباشد ولی رادیکالیسم این مبارزه در نهایت بر مبارزه و انقلاب اجتماعی تأثیرات عمیقی میگذارد که ممکن است در مسیری متفاوت با مبارزات انجام شده به تعویض قدرت بیانجامد.
بهمناسبت اول ماه مه، روز جهانی کارگر
نوشتهی: اریک هابسبام
ترجمهی: حسن مرتضوی
آنچه در واقع، اول ماه مه را ساخت، دقیقاً انتخابِ نماد بود و نه عقل عملی. عملِ متوقف کردن نمادین کار بود که اول ماه مه را به چیزی بیش از تظاهرات یا حتی مراسم بزرگداشت تبدیل کرد. در کشورها یا شهرهایی که احزاب، حتی علیه اتحادیههای مردد، بر اعتصاب نمادین پافشاری میکردند، اول ماه مه واقعاً به بخش مرکزی زندگی طبقهی کارگر و هویت کارگری تبدیل شد
نوشتهی: گوئیدو لاباربرا
ترجمهی: مهرزاد شجاعی
تجربهی بحران همهگیری قرن، اما تأیید دیگری بر نظریهی لنینیستی حزب، یعنی حزب ـ طرح است. در کتاب «سیاست آنها و ما» نتیجهگیری از آن نبرد مطرح شده است: در دست گرفتن واقعی حلقهی متصلکنندهی سازمان راهحلی ثابت شده برای رویارویی با یک بحران ناگهانی و پیشبینیناپذیر است؛ در واقع، آن بحران مبارزان را «آموزش داده» و «آبدیده» کرده است و به آنها اجازه میدهد تا انرژیهای غیرمنتظرهای را که در طبقهی ما ظاهر شدهاند جمعآوری و هدایت کنند.
بدیهی است که نقطهی عزیمت و شالوده عینی خواستها و اعتراضات کارگران در عامترین معنا (شامل معلمان نیز)، شرایط زندگی واقعی آنهاست: فقر، بیکاری، افقهای بسته و تار زندگی خود و فرزندان، سرکوب، بیعدالتی، استثمار، غارت همهی امیدها و آرزوها و نهایتاً فقدان همهی آن چیزهاییکه زندگی شایستهی شأن و منزلت انسانی را ممکن میکنند. اما تجربهی مبارزهی واقعی، پیوندهای واقعی دیگری را اولاً در قلمروهایی فراسوی شرایط زندگی گروههای گوناگون و خواستهای معطوف به این قلمرو ها، و ثانیاً در لایههایی ژرفتر آشکار میکند و از اینطریق مبارزهکنندگان را از پیوندهایی ریشهدارتر و استوارتر آگاه میسازد. وقتی دانشجویان شعار میدهند: «فرزند کارگرانیم، کنارشان میمانیم» و هنگامیکه کارگران پیمانی نفت میگویند که از خواستهای معلمان برای تحصیل رایگان و برخورداری از آموزش با کیفیت و پایاندادن به خصوصیسازیها پشتیبانی میکنند، زیرا آموزش رایگان و با کیفیت و بدون هرگونه تبعیض را حق کودکان خود میدانند، در حقیقت آن شعار و این اظهار، دو روی یک سکهاند و دو سر این پیوند در لایههایی ژرفتر را بیان میکنند که اینک به آگاهی ملموس درآمده است.
نوشتهی: هُلگا پولیت
ترجمهی: کمال خسروی
درست مانند رزا لوکزامبورگِ جوان در سالهای دههی 90 سدهی نوزدهم، لوکاچِ جوان و بهلحاظِ سیاسی کمتجربه نیز، خود را یکباره به رودِ متلاطم کار حزبی در حزبی جوان میافکند که احساس میکرد مأموریتی [تاریخی] دارد. به وجود کسی مانند او نیاز بود، زیرا بهواسطهی آثار سراسر قابل ملاحظهای که او تا آنزمان آفریده بود، از دید رفقای همراه و همپایش بهعنوان نویسندهای تلقی میشد که میبایست از جامعهی بورژوایی، که سرانجام باید رو به نیستی و زوال رود، چیزهایی بداند. او این مسئولیت را پذیرفت، زیرا پس از تجربههای جنگ جهانی اول هیچچیز در چشم او نفرتانگیزتر از جامعهی بورژوایی نبود که بهنظر میآمد آخرین بازماندههای مشروعیت تاریخیاش را در هولناکیِ جنگ از دست داده باشد. او بعدها با نگاهی به عقب، از جامعهی بورژوایی بهمثابه زمانهی معصیتِ تاموتمام سخن گفت که از دل آن، انقلاب پرولتری و فلسفهی مارکسی بیرون آمد و راهش را هموار کرد.
بخش نخست: هویتبخشی کارگران، مشروعیتیابی دولت مدرن
نوشتهی: فرنگیس بختیاری
وظیفهی این جستار، همگامی با کارگران «ارکان ثالث»، در نقد هویتهای کارگریست. این نقد با دریافت تاریخی از فراز و نشیبِ تسلسل قوانین استخدامی یک قرن گذشته در بخش عمومی و بخش خصوصی پیش میرود. وارد مادهها، تبصرهها و بخشنامهها میشود تا نشان دهد قانون، ابزار حافظ روابط سلطهی طبقاتی و زادگاه هویتهای مختلف کارگران بوده و هست و خواهد بود، و سرشت سلطهگر آن، بایدها و نبایدها، الزامات و دستورها، تعیین تکلیفها و محدودکردنها، این هویتها را مدام بازتولید میکند. قدیمیترین آنها، هویت «رسمی و غیررسمی» است که در مشروعیت دولتِ مدرن ریشه دارد.
اداره شورایی در ایران: از ایده تا واقعیت تاریخی – بخش دوم
نوشتهی: امیرحسین سعادت
در این مقاله بر آن بودیم تا تجربهی شکلگیری و فعالیت شوراهای کارگری ایران به ویژه در حد فاصل سالهای ۱۳۵۷ تا ۱۳۶۰ را مبتنی بر مفهومپردازی «ایدهی ادارهی شورایی» بسنجیم. به این ترتیب میتوان گفت پرسش محوری ما (منتج از پرسشهای اصلی پژوهش) که در کلیت کار خود را نشان داده است عبارت از این بود که نهادهایی که در ابتدای انقلاب ذیل عنوان «شوراهای کارگری» شناخته میشدند، تا چه اندازه معنا و مفهومِ «شورای کارگری» را بازنمایی میکردند و همچنین در پیوند با یکدیگر تا چه اندازه تحققیابیِ ایدهی «ادارهی شورایی» (در سپهر کار) را محقق کرده بودند؟
به منظور داشتن اعتبار و روایی پایگاهِ نظریای که از آن به صورتبندی چنین پدیدهی کیفیای بپردازیم، توضیح دادیم که جامعهی مدرن (سرمایهدارانه) بهمثابهی پدیدهی شکلگرفته و همواره بازتولیدشوندهی کارِ مجردِ منطبق با میانگین زمان لازم برای بازتولیدشدن که در هیأت قیمتی قابل بیان است، تجلی روابط شیءوارهی افراد بشر است. از اینرو آنچه «فاکت» و «امر واقع» خوانده میشود میبایست از مجرای این ساختار استدلالی بگذرد تا حاوی معنا باشد.