نوشتهی: مرضیه سالاری- جلیل شُکری
ایستادن جریان صنفی دانشجویی بر نقد کلیت اقتصاد سیاسی حاکم که موجب حذف و طرد سیستماتیک گروههای مختلف میشود، میتواند این جریان را بدل به مرکز ثقلی برای پیوند میان گروههای مختلف فرودست از کارگران و معلمان تا بهاصطلاح اقلیتهای قومی و مذهبی و فعالین محیط زیست برای پیشروی به سمت احقاق حقشان و طرح ایجاد جامعهای دموکراتیک سازد.
نوشتهی: جلیل شُکری
«جریان صنفی دانشجویی» بهرغم تحمل هزینههای سنگین پس از دی ماه (به ویژه در دانشگاه تهران)، همچنان در صحنه است و به کنشگری ادامه میدهد. قطعا موضوعاتی نظیر «سنوات»، «شهریههای شبانهها و دروس پیشنیاز»، «تسهیلات خوابگاهها» و نیز «احکام دانشجویان»، همچنان میانجیهای مهمی برای کنشگری جنبش دانشجویی (در معنای طلایهداری «جریان صنفی») است، اما خود دانشجویان فعال صنفی واقفاند که تنها با پیوند زدن روح حاکم بر مسائل صنفیشان با مسائل صنفیِ ساری و جاری در بین کارگران و معلمان میتوانند مانع بدل شدن مسائلی چون «تنوع طبقاتی دانشجویان»، «حضور گذرای ایشان در محیط دانشگاه به اعتبار مدت محدود تحصیل» و «استعداد بالای بدل شدن کوچکترین اختلافات تاکتیکی به انشعاب و اضمحلال کنش جمعی در فضای کار دانشجویی» در مقابل استمرار جنبش دانشجویی (با طلایهداری «جریان صنفی») بشوند.