نوشتهی: تونی کلیف
ترجمهی: م. رضا ملکشا
نظریهی تروتسکی نشان میداد که در جهان سومْ نیروهای محرکِ توسعهی اجتماعی منجر به انقلاب مداوم و مبارزهی کارگران برای سوسیالیسم خواهد شد. اما در غیاب سوژهی انقلابی، فعالیت و رهبری پرولتاریا، نتیجه میتواند رهبری متفاوت و هدف متفاوت باشد که همان سرمایهداری دولتی است.
نوشتهی: ارنست مندل
ترجمهی: م. رضا ملکشا
نگرش مبهم و مرددانه نسبت به تروتسکی در روسیهی امروز تحتتأثیر مشارکت محدود و سردرگمی سیاسی تودههای مردم و پسرفت ایدئولوژیک روشنفکران است. این تصادفی نیست. تروتسکی همراه با لنین و رزا لوکزامبورگ دو گرایش اصلی انقلاب پرولتاریایی یعنی خودرهایی پرولتاریا و انترناسیونالیسم را با هم ترکیب کردند. این نمونهای از رفتار استوار و اصولی تروتسکی است و ما باید این گرایشهای اصلی را یکبار دیگر در فعالیتهای او بهعنوان رهبر نظامی بیابیم.
نوشتهی: فردریک جیمسون
ترجمهی: م. رضا ملکشا
نخستین وظیفهی معلم مارکسیست در هر زمینه، خواه علوم اجتماعی یا علوم انسانی، مشخصاً آموزش خود مارکسیسم است. این بدان معناست که ما ابتدا باید تصور نسبتاً روشنی از ویژگیها یا مفاهیم اساسی این آموزه، و همچنین، همانطور که در جای خود مفصلتر توضیح خواهم داد، درک نسبتاً روشنی از انواع مقاومت ناخودآگاه مردم در برابر این ایدهها داشته باشیم.
نوشتهی: جرج لوکاچ
ترجمهی: م. رضا ملکشا
سازش و فروپاشی از یک منبع سرچشمه میگیرد: دگرگونی درونی ناکافی خود کمونیستها. کمونیستها (از طریق آنها حزب کمونیست) هر چه بیشتر خود را از تفالههای سرمایهداری، زیست حزبی سوسیال دموکراتیک مانند بوروکراسی، دسیسهچینی، صعود اجتماعی و غیره تطهیر کنند، همبستگی حزبی آنها بیشتر به رفاقت واقعی و همبستگی معنوی مبدل میشود و بهتر میتوانند رسالت خود را به سرانجام برسانند. تنها در این صورت است که در موقعیتی قرار خواهند گرفت که نیروهای انقلابی را جمع کنند، بیارادهها را قدرت بخشند، ناخودآگاه را بیدار کنند و یک بار برای همیشه اراذل و فرصتطلبان را کنار زده و نابود کنند. دوران انقلابی که اکنون با آن روبهرو هستیم سرشار از مبارزات طولانی و سخت خواهد بود و فرصتهای بیشماری جهت خودآموزی ما فراهم میکند. رفقای روسی ما چه از نقطهنظر سازمانی و چه از حیث انسانی آموزندهترین نمونههایی که ما آرزویش را داریم ارائه کردهاند. زمان آن رسیده که ما الگوی آنها را در این کشور نیز آغاز کنیم.
نوشتهی: م. رضا ملکشا
اگرچه رسانه بهطور عام برحسب جایگاه طبقاتی ابعاد مختلف جنبش را دربرمیگیرد، اما آنچه در دستهبندی و معینکردن رسانه آلترناتیو نقش محوری دارد، طیف رادیکال جنبش است. مبارزان رادیکال حتی اگر به سطح طرح شعارها و برنامههای انتقالی نرسیده باشند، در دفاع از مطالبات جاری و زنده در برابر منطق دستگاههای دولتی، ایدئولوژی بورژایی موجود در جنبش و رسانههای راستگرای امپریالیستی (حتی اگر با تناقض و ادبیاتِ نه چندان صریح بیان شود) به طرح افقهای مبارزه طبقاتی میپردازند. سویههایی که نسبت پوشش و حرکت در امتداد جنبش و همچنین نقد درونی سویههای انحرافی آن، ذات آلترناتیوبودگی رسانه در شرایط انقلابی را تعیین میکنند. همین پیششرط مقدم بر بازنمایی رسانهای جنبش، یعنی تقدم پراتیک طبقاتی است که موجبیت تام نفوذ رسانههای گوناگون بر جنبش را انکار میکند. و در عینحال رسانه آلترناتیو را بر آن میدارد تا تاثیر شبکههای طردکننده و فرصتطلب را خنثی کند.
تروتسکی و مسئلهی نژاد در ایالات متحده
نوشتهی: کریستین هاگسبیرگ
ترجمهی: م. رضا ملکشا
تروتسکی پس از آنکه در 1898 مارکسیستی انقلابی و سرانجام همانطور که ایزاک دویچر او را توصیف کرده بود «یک یهودی نایهودی» شد، بهواقع برای نخستین بار تواناییها و استعداد سیاسی خود را در خلال طغیانهای سال 1905 که نتیجهی جنگ فاجعهبار امپراتوری روسیه با ژاپن بود، نشان داد. در اکتبر سال 1905 اولین شورای کارگری جهان، شورای نمایندگان کارگران سن پترزبورگ تشکیل شد. همانطور که چوونارا خاطرنشان میکند، «تروتسکی، بیش از هر رهبر انقلابی دیگر زمانهی خود، اهمیت این شورا را درک کرد و با اشتیاق وارد این فعالیتها شد … تروتسکی، جوانی یهودی در کشوری که یهودستیزی در آن رایج بود، در 26 سالگی بهعنوان رهبر شورای سن پترزبورگ انتخاب شد و سخنران اصلی و سردبیر صفحه خبر آن شد.» پلیس مخفی تزاری در واکنش به انقلابْ مشوق موجی ضدانقلابی برای کشتار خونین یهودیان توسط گروه «صد سیاه» (Black Hundreds) بود. در میان آنچه تروتسکی همچون «روزهای هراسناکی که روزنامهنگار و حروفچین با هفتتیر در جیب خود کار میکردند» به یاد میآورد، میکوشید تا از سازماندهی گروههای مسلح کارگران توسط این شورا در سن پترزبورگ اطمینان یابد که با موفقیت هرگونه اقدامی را برای کشتار در شهر خنثی میکرد.
نوشتهی: جان بلامی فاستر
ترجمهی: م. رضا ملکشا
تجزیه و تحلیل چاوز به وضوح در مفهوم «بازتولید متابولیک اجتماعی» مزاروش ریشه دارد. نظام سرمایه، در این دیدگاه، نظامی است سراسری از بازتولید، نوعی متابولیسم نظاممند، هر چند در شکلی که انسانها را از خود، یکدیگر، جامعه و طبیعت بیرونیشان بیگانه میکند. بنابراین، ایجاد یک اقتصاد سیاسی سوسیالیستی واقعی نیازمند نهادسازی یک دولت کمونی بدیل است که به عنوان پایهی تولید و مبادله اجتماعی عمل کند. دولتی که از متابولیسمی ارگانیک برخوردار خواهد بود که به اندازه خود سرمایهداری حیاتی است (و در واقع حیاتیتر چون بیگانه نشده) و خود را بر اساس قدرت دموکراسی پیشگام پایهگذاری کند. همانطور که چاوز در سخنرانی خود «تغییر در زمامداری» اصرار داشت، چنین سازمان سیاسی دموکراتیک و کمونی، به عنوان یک ضرورت مطلق سوسیالیسم، به شدت در تضاد با روشی است که در اتحاد جماهیر شوروی ظهور یافت که در آن «دموکراسی هرگز وجود نداشت، سوسیالیسم وجود نداشت، و انقلاب از مسیر خود منحرف شده بود.» از این رو، او گفت که هدف از گذار به سوسیالیسم قرن بیست و یکم ایجاد یک «هژمونی دموکراتیک جدید است که ما را ملزم میکند تا هیچ چیز را تحمیل نکنیم، بلکه متقاعد کنیم.»