نوشتهی: هال دریپر
ترجمهی: مژگان بدیعی
اگر سخن از «دیکتاتوری پرولتاریا» باشد، پیروزی در نبرد بدین معناست که دولت کارگری آغاز به کار میکند. این دولت ناگزیر است از خود دفاع کند، ضدانقلاب را سرکوب کند، نهادهای حکومتی را دگرگون سازد و جز آن؛ بهاختصار، تمام وظایفی را انجام دهد که بر عهدهی یک دولت کارگری است، هرگونه که این وظایف تصور شوند. اما دولت آغاز به کار میکند. بیهیچ قانونی؟ بیهیچ قاعدهای؟ بیهیچ معیاری؟
به مناسبت ۸ مارس روز جهانی زن
نوشتهی: مریم الدوساری
ترجمهی: مژگان بدیعی
تاریخ فمینیسم امپریالیستی همچون نواری ضبطشده است که مدام تکرار میشود، با همان اشتباهات و خطاهای همیشگی؛ بدون اینکه از گذشتهی خود درس بگیرد. این سنت، غرق در مفهوم والای «آزادی»، اغلب همان ارزشهای غربی را بر زنان در سراسر جهان تحمیل میکند که آشفتگیهایی نیز از پی خود برجای میگذارند.
نوشتهی: غاده کرمی
ترجمهی: مژگان بدیعی
اسرائیل هرگز برنامهی شهرکسازی در سرزمینهای فلسطینی را پنهان نکرد و آشکارا برای یهودیسازی بیتالمقدس تلاش میکرد. در نهایت این شهر را پایتخت خود خواند و علیه هرگونه مخالفت با این اقدام غیرقانونی هیاهو به راه انداخت. اسرائیل موفق شد در روز روشن، اراضی فلسطینی را به مناطقی تحت محاصره، جدا از هم و بدون خطوط مواصلاتی تقسیم کند. در طی سالها، سرزمینهای اشغالی فلسطین را بهگونهای تغییر داده که گویی نه قانون بینالمللیای تصویب شده و نه مذاکرات صلحی بوده است. نتایج آن در نقشهی سرزمینهای اشغالی پیداست، شبکهای از شهرکها، جادههای کنارگذر و دیوار حائل که این سرزمین را به پازلی از قطعات اسرائیلی و فلسطینی تقسیم میکند. ازآنسو، هرگونه نقض حقوق بشر از سوی فلسطینیها در تلویزیون پخش میشود، رسانهها باآبوتاب آن را شرح میدهند، سازمانهای مردمنهاد (NGO) از آن مستند میسازند و دیپلماتها، کلیسا، گروههای بینالمللی و انبوه ناظران آن را میبینند.
نوشتهی: جاد ثاب و جووی ایوب
ترجمهی: مژگان بدیعی
موفقیت قیام در لبنان بدون پرسشگری دربارهی زنجیرههای بدهی دولت و صندوق بینالمللی پول، کامل نخواهد بود. برای تحقق این خواسته، لبنان باید متحدانی در منطقه و سراسر جهان بیابد، پیوندهای همبستگی با آنها ایجاد کند تا در کنار هم، هر یک سرنوشت کشورهای خود را رقم بزنند. موج جهانی اعتراضات که لبنان جزئی از آن بود، ثابت میکند که زمینهی مساعدی برای چنین اتحادهایی وجود دارد.
نوشتهی: زیاد ابو ریش
ترجمهی: مژگان بدیعی
تاریخ پسااستعماری لبنان را چگونه باید دورهبندی کرد؟ برخی سالهای 1943 تا 1975 را یک دورهی واحد میدانند؛ این رویکرد یا تغییرات اساسی چندانی را برای این دوره در نظر نمیگیرد یا به غایتگرایی سقوط میکند: این دوران با مجموعهای از شوکهای خارجی که هجوم آوارگان فلسطینی در سال 1948 سرآغاز آن بود، و با دورهی رونق نفتی پس از 1973 به اوج رسید و شاهد بروز جنگ داخلی بود. برخی دیگر شورش یا جنگ داخلی سه ماهه 1958 را (که اصطلاح مناسب آن به گرایش تحلیلی و جهانبینی سیاسی وابسته است) همچون محوری فرض میگیرند که دورهی استقلال از جنگ داخلی جدا میکند. این قیام، نخبگان سیاسی اواخر دورهی قیمومت را تضعیف کرد و موجب انتخاب رئیس جمهور فؤاد شهاب، و شکلگیری تشکیلات سیاسی طرفدار او شد. محققان، سنتاً دورهی ریاستجمهوری شهاب (1964ـ1970) و جانشین او شارل حلو (1964ـ1970) را دورهای میشناسند که لبنان، روندهای منطقهای را هرچند موقت و غیرموثر، برای توسعهی اقتصادی تحت رهبری دولت پیاده میکرد.